Drie jaar na mijn verlies: wat rouw écht met je doet.

Bijna drie jaar geleden verloor ik mijn zoon. En hoewel ik vanaf dat moment alles anders voelde, had ik niet verwacht […]

Ik weet inmiddels dat ik iets voel wat niet uit te leggen is. En toch is daar die behoefte om er woorden aan te geven. Voor mezelf. Voor jou.

De drang dat mensen het toch snappen. Dat ze echt zien hoe alles veranderde. Misschien omdat het zo groot voelt, zo rauw en allesomvattend. Omdat ik niet wil dat het…

Meer lezen

Naar aanleiding van mijn vorige post kreeg ik meerdere DM’s. Of ik boos ben, of ik nog wrok voel en wat het me eigenlijk heeft gebracht.

En eerlijk? Nee, ik ben niet boos. Ik was boos, toen. Of beter gezegd: ik was totaal van slag, ik was alles door elkaar. Maar bovenal was ik teleurgesteld, en dan vooral in mijzelf. Dat…

Meer lezen

“Stop met oude koeien uit de sloot halen.”

Dat is het laatste wat ik nog meekreeg van het telefoongesprek, waarna bij mij alle stoppen doorsloegen. Ik had het over mijn kind, over mijn dode kind. En schijnbaar, omdat het toen al bijna een half jaar geleden was, moest ik er maar over ophouden.

Maar ik wilde helemaal…

Meer lezen

Drie jaar na mijn verlies: wat rouw écht met je doet.

Bijna drie jaar geleden verloor ik mijn zoon. En hoewel ik vanaf dat moment alles anders voelde, had ik niet verwacht […]

Drie jaar na mijn verlies: wat rouw écht met je doet.

Bijna drie jaar geleden verloor ik mijn zoon. En hoewel ik vanaf dat moment alles anders voelde, had ik niet verwacht […]

Drie jaar na mijn verlies: wat rouw écht met je doet.

Bijna drie jaar geleden verloor ik mijn zoon. En hoewel ik vanaf dat moment alles anders voelde, had ik niet verwacht […]

Bijna drie jaar geleden verloor ik mijn zoon. En hoewel ik vanaf dat moment alles anders voelde, had ik niet verwacht dat alles zou veranderen. Dat ik niet alleen hém kwijt was, maar ook delen van mezelf en van anderen. Dit is wat rouw me leerde. Niet vanuit theorie. Maar van binnenuit; vanuit…

Meer lezen

Ineens stond ze daar. Alsof ze nooit was weggeweest. Maar dat was ze wel. Sinds zijn overlijden had ik niets meer van haar gehoord, en eerlijk gezegd had ik daar vrede mee.

Toch liep ze recht op me af, met haar geperfectioneerde… Meer lezen

Het was een gewone middag, een moment van routine. Ik was aan het winkelen, samen met mijn kinderen. Hun gelach vulde de lucht, onbezorgd en licht, terwijl ik door de schappen ging, op zoek naar wat ik nodig had. Het was alsof de wereld om mij heen even normaal was,… Meer lezen

De derde kerst zonder jou

Ik ben gestopt met mijzelf af te vragen waarom dat zo is. Want ‘waarom’ en ‘wat als’, deze vragen eindigen steeds weer in een duizelendwekkende puinhoop van zinloosheid, waarop ik het antwoord nooit zal krijgen hoelang ik er ook over na denk. Steeds weer eindigd deze vraag… Meer lezen

je ziet het niet, maar het schuurt wel

Veel vrouwen die een stilgeboren kindje hebben gekregen, zeggen dat de pijn van het verlies vaak wordt verergerd door de ongevoeligheid van familieleden en vrienden. Zij zeggen vaak de verkeerde dingen óf, nog erger; ze hebben helemaal niets… Meer lezen

Wanneer je mij tegen zou komen zou ik zeggen; goed! Al weet ik, dat wanneer je oprecht geïnteresseerd door zou vragen, ik zal gaan huilen. Maar dan vraag ik mij af, is huilen een signaal dat het niet goed zou gaan? Huilen helpt mij namelijk te voelen als ik niet weet wat ik moet voelen.

Ik… Meer lezen

Ik weet nog goed hoe wij thuiskwamen na de crematie. Ik voelde mij totaal lamgeslagen, ik leek wel onbezield. Ik voelde mij verre van compleet.

‘Waarom zou ik de auto überhaupt uitstappen? Hoezo moet ik naar binnen? Waar doe ik het voor? Zou Djaé al volledig… Meer lezen

Het is zaterdagavond 22 januari 2022, ik maak mij klaar om naar bed te gaan. Medicijnen zijn ingenomen, tanden zijn gepoetst en ik ga nog even naar het toilet voordat ik de binnenkant van mijn ogen ga bekijken.

‘Nog steeds niet ongesteld, hoe kan dat… Meer lezen

Ik moest van mijzelf dankbaar zijn met dat wat mensen mij gaven en compassie tonen voor hen die mij daarin teleurstelden. Nu de rust is terug gekeerd, vraag ik mij toch af; hoe kun je een jarenlange vriendschap verliezen wanneer je kind overlijdt, is… Meer lezen

Terwijl ik in het ziekenhuis zat met het levenloze lichaam van Djaé in mijn armen, voelde ik oprecht dat er nooit meer enige vreugde voor mij in de wereld zou kunnen zijn. ‘Hoe zou ik zonder hem kunnen bestaan? Hoe zou ik ooit weer kunnen lachen na de geboorte van… Meer lezen