Met een warm en dankbaar gevoel schrijf ik vandaag mijn laatste blog als spotlightblogger voor Mamaplaats.
Al die tijd heb ik hier mijn verhaal mogen delen. Het verhaal over mij als moeder van mijn te vroeg geboren dochter Charlie en van de reis die dat alles met…

Meer lezen

Met liefde en warmte kijk ik terug
Mijn vorige blog ging over onze reis naar Londen, tien jaar later. Het deed me beseffen wat er in tien jaar…

Meer lezen

Meer lezen

Meer lezen

Meer lezen

Charlie’s ‘to do list’ in Londen.

Op het moment dat ik deze blog schrijf is het wat hectisch in mijn leventje. We hebben onlangs de verjaardag van Charlie gevierd. Ik heb nu een trotse tiener in huis en dat laat ze maar wat… Meer lezen

Een heel bijzonder jaar

Dit jaar is een heel bijzonder jaar voor mij! Voor wie mij volgt op de socials weet dat ik bezig ben met het creëren van een prachtig online programma dat in… Meer lezen

Staren alsof ze water zien branden!

Schoolvakantie is voorbij

Op het moment dat ik deze blog schrijf is het de eerste schooldag na de zomervakantie. Zes weken van plezier en genieten zijn ten einde gekomen. Hoewel ik vaak hoor dat ouders figuurlijk de vlag… Meer lezen

Ik heb me nog nooit eerder zo gespannen gevoeld dan op die ochtend.

De operatie

Maandag 29 maart 2021. De dag dat Charlie geopereerd werd.

De operatie zou al vroeg in de ochtend plaatsvinden… Meer lezen

De angst voor Maastricht blijft

Na het vele revalideren begon ons leven steeds meer op het dagelijkse leven te lijken van voor de operatie. Charlie ging weer wat vaker naar school. Het was… Meer lezen

In die periode stond ik weer in de overlevingsmodus…

Minder morfine, meer pijn

Voor de operatie werd ons verteld dat Charlie drie dagen in het ziekenhuis zou moeten blijven. Zodra ze voldoende had aan alleen paracetamol, mocht ze naar huis.

Op de dag van de operatie en de dag erna… Meer lezen

Voor het eerst in jaren voelde ik me als moeder hulpeloos en bang.

‘We hoopten dat door de ontwikkeling van Charlie, het lichaam zelf in staat zou zijn om de stand van de heupen te verbeteren, helaas is dit niet het geval. De… Meer lezen

Paniek op school!

Paniek op school

De Mytylschool in Eindhoven. Een fantastische school. Goed georganiseerd en helemaal geschikt voor Charlie. Al dacht ze daar zelf in het begin echt anders over. Of meer het… Meer lezen

Charlie ging graag naar Pinokkio. Voor het eerst sinds tijden had ik wat uurtjes in de week voor mezelf zonder dat ik hoefde te werken. Charlie werd bij Pinokkio bijgestaan door een vaste fysiotherapeut en ook de… Meer lezen

naar een moeder van een kindje die extra zorg nodig had.

Het schrijven van deze blog is voor mij een herbeleving van de start van Charlie. Inmiddels ruim tien jaar geleden. Naarmate de afgelopen weken verstreken en ik haar verhaal vloeiend op papier wist te zetten, besefte… Meer lezen

Omdat dat ‘zo hoort’ ging ik voor de vorm…

Het consultatiebureau

Drie weken na thuiskomst van Charlie hadden we onze eerste afspraak bij het consultatiebureau. Er stond een afspraak… Meer lezen

We namen afscheid van de artsen en verpleegkundigen van het MMC

Vertrouwen

Er werd een uitzondering voor ons gemaakt. We mochten beiden twee nachten logeren op de kamer van Charlie in het MMC in Veldhoven. De monitor stond uit. Alle slangetjes waren weg. Ze ademde… Meer lezen

De uitslag van de MRI scan volgde later.

Ze leek ineens op een baby

De dagen verstreken en Charlie deed het goed. De verpleegkundigen leerden ons hoe we Charlie moesten verzorgen. Ik was lichamelijk nog niet in staat om het zelf te doen en dus nam mijn vriend alle lessen op zich. Hij deed Charlie in bad… Meer lezen

De MRI kwam dichtbij. Wat gaat de uitslag betekenen voor de toekomst?

Iedere keer opnieuw ons verhaal

Overdag waren we vaak alleen in het ziekenhuis bij Charlie. De avonden werden gevuld met bezoek. Onze vrienden kwamen langs voor een… Meer lezen

Charlie werd langzaam weer de oude…

Ze werd weer de oude

Charlie werd na enkele dagen weer een beetje de oude. Ze werd weer wat meer wakker en het vocht wat ze vasthield nam af. Op een ochtend werden we bij aankomst in het ziekenhuis zelfs enorm verrast door een verpleegkundige die met… Meer lezen

De impact van de reis was groot

Charlie lag in een diepe slaap

Het was stil in het ziekenhuis. De gangen waren donker en leeg.

Charlie lag inmiddels in de speciale quarantaine kamer. Dit was noodzakelijk omdat ze afkomstig was van een buitenlands ziekenhuis. Dit in verband met… Meer lezen

De laatste nacht in onze veel te kleine maar fijne studio

Nog één nachtje slapen en dan moest ik afscheid nemen van Londen. De laatste nacht in onze veel te kleine maar fijne studio. Alle spullen waren gepakt. Mijn ouders en mijn broer waren onderweg… Meer lezen

Londen voelde voor mij als de veilige haven

Er werd onderzoek gedaan naar het geschikte ziekenhuis in Nederland

In de eerste week van januari werd ons medegedeeld dat de reis van Londen naar Nederland gepland stond. Op woensdag 14 januari 2015 zou het gaan gebeuren. Het was een… Meer lezen

We dealden met het slechte nieuws en zetten door.

De maand van de feestdagen

We dealden met het slechte nieuws en zetten door. We wisten voorlopig nog niets over wat de hersenbeschadiging voor gevolg had. Het duurde echt nog even voordat we bij de 40 weken waren en Charlie de MRI in mocht. We maakten… Meer lezen

De grond zakt onder onze voeten vandaan…

Opgeven is geen optie

Overlevingsmodus aan. Opgeven is geen optie. Dat was onze instelling. Dat ging als vanzelf.

Ik raakte eraan gewend dat ik het moest doen met een rolstoel en krukken. Mijn vriend werd ondertussen steeds handiger in… Meer lezen

In de privékliniek werden er drie bloedproppen geconstateerd…

National Health Service

Eenmaal aangekomen in het Chelsea and Westminister Hospital zaten we in een bomvolle wachtruimte van de Eerste Hulp te wachten. Drie verdiepingen boven ons lag Charlie. Nu zaten we voor mij in het ziekenhuis. In Engeland… Meer lezen

Hebben jullie Charlie al ingeschreven?

Hoe meer melkvoorraad, hoe beter!

Al voordat ik zwanger was had ik me voorgenomen om zeker geen borstvoeding te gaan geven. Ik voelde daar niets bij en ik had tenslotte al meerdere kinderen uit mijn omgeving gezond zien opgroeien dankzij de… Meer lezen

‘The couple from Holland who were on a holiday and 27 weeks pregnant’

Een mix van blijdschap, angst, trots en zorgen

‘The couple from Holland who were on a holiday and 27 weeks pregnant’. Zo stonden we inmiddels bekend in het ziekenhuis. Na de bevalling verbleef ik op de Ann Steward afdeling. Hier moest ik… Meer lezen

Zijn jullie er klaar voor om jullie dochter te ontmoeten?

Neonatal Unit

‘Zijn jullie er klaar voor om jullie dochter te ontmoeten?’, vroeg Vicky. We hadden ruim vier uur gewacht op dit moment. Voor mijn gevoel liepen we best een eindje door het ziekenhuis, voordat we aankwamen op de Neonatal Unit. Deze… Meer lezen

Godzijdank was het nacht.

Call an ambulance now!

Twee toeristen die midden in de nacht een ambulance nodig hebben in Londen. Een studente achter de balie van het hotel werd in haar nachtdienst opgeschrikt door het verzoek van mijn vriend om dit zo spoedig mogelijk te regelen. Binnen enkele minuten kwam… Meer lezen

Als je alles van tevoren zou weten, wat doe je dan?

Als je alles van tevoren zou weten, wat doe je dan?

Ik was bijna 27 weken zwanger en had al best een aardig buikje, maar ik voelde de drang om er nog één keer samen op uit te gaan. Nog even niet bezig zijn met luiers, voedingen en slaapjes. Na… Meer lezen

Missie geslaagd!

Het bewijs dat ik in verwachting was

Een klein cirkeltje was er te zien op de echo, meer niet. Dat was het bewijs dat ik in verwachting was. Mijn vaste specialiste van afdeling biometrie legde me uit hoe het verder zou verlopen. Mijn wekelijkse schema kwam er anders uit te… Meer lezen

Duidelijk instructies; dan en dan, niet meer en niet minder

Duidelijk instructies; dan en dan, niet meer en niet minder

Aangezien het gegroeide eitje niet uit zichzelf sprong kreeg ik na de echo op de afdeling biometrie een injectie toegediend met daarin de medicatie Pregnyl.… Meer lezen

Niets in mijn lichaam veranderde, ook niet een beetje.

De maximale dosis Puregon bleek niet genoeg te zijn. Niets in mijn lichaam veranderde, ook niet een beetje. Met lood in mijn schoenen ging ik naar de… Meer lezen

Een periode waarin we een bepaald doel probeerden te bereiken…

Ik moest een doel bereiken

Ik ervaarde het ziekenhuistraject als een periode waarin we een bepaald doel probeerden te bereiken. Dat ben ik me overigens later pas gaan beseffen.

Het proces begon met een gesprek met… Meer lezen

De onafhankelijke vrouw

Ik ben nooit zo het type meisje, meisje geweest.

Daarmee bedoel ik te zeggen; niet het type meisje wat van kinds af aan al wist dat ze in een grote prinsessenjurk wilde trouwen met haar prins op het witte paard om vervolgens een groot gezin… Meer lezen