Het ‘paradijs’.

Daar zit ik, als drenkeling aangespoeld op de plek die iedereen vreest, waar iedereen bang voor is; opname. Opname op de Moeder Baby Unit. De storm was te sterk, ik ging kopje onder,

Ik zit op mijn kamer in n hoekje op één van de…

Meer lezen

Tijdens het schuilen voor de onweer en de storm, na het nemen van medicatie, probeer ik me de woorden te herhalen die bij me zijn gekomen. Klaar om over 3 weken te vertrekken? Ik lach, ik voel me even trots,opgelucht, maar daarna haalt de angst me in. Iza Mae stevig vasthoudend, bel ik…

Meer lezen

Vandaag is DE dag dat mijn bootje zich losmaakt van de stijgen en vertrekt. Ik kijk uit mijn slaapkamerraam. Het ziekenhuis, de omheinde tuin, slaapkamers van andere zieke mensen. De plek waar ik nooit wilde zijn, waar ik me alleen voelde, langzaam verdronk..Veel tranen van verdriet…

Meer lezen

Tijdens het schuilen voor de onweer en de storm, na het nemen van medicatie, probeer ik me de woorden te herhalen die bij me zijn gekomen. Klaar om over 3 weken te vertrekken? Ik lach, ik voel me even trots,opgelucht, maar daarna haalt de angst me in. Iza Mae stevig vasthoudend, bel ik…

Meer lezen

De stroming blijft gaan. Hard, zacht, maar staat nooit stil. Nooit. Zolang ik leef zal de stroming mij meenemen. De stroming van water, maar ook van het leven, onze kundalini, de energie die altijd in ons stroomt.

Ondertussen ligt die zware strijdt, die nu onderdeel is en…

Meer lezen

Herstel. Wat klinkt dat makkelijk eigenlijk. Het is niet makkelijk. Het is schakelen, lief zijn voor jezelf en vooral ervaren. Ervaren dat ook herstel met ups en downs gaat. Bij mij tot nu toe met kleine downs. De downs van het leven. Ons leven.

Ik merk nu vooral… Meer lezen

Goed voor jezelf zorgen is lastig. Lastiger dan dat het lijkt. Heb jij niet dat je vaak, te vaak, iets doet om een ander een fijn gevoel te geven? Of dat er vreselijke schuldgevoelens om de hoek komen kijken zodra je voor jezelf kiest? Als je sociaal… Meer lezen

1 jaar verder

19 oktober 2022. Dé dag. Ontslag. Eindelijk naar huis. Spanning, opluchting. Onzekerheid, angst maar ook een gevoel van trots. Bijzonder hoeveel je ineens weer met en in jezelf voelt na 6 maanden. Is het prettig? Nee. Ben ik dankbaar? Ja. Opgelucht dat ontslag een nieuw… Meer lezen

Stilstaan, loslaten en intunen

Een bloem laat blaadjes vallen om vervolgens weer op te bloeien tot een prachtige bloem. De zee kent eb en vloed. Het weer kent zonneschijn maar ook onweer en regen.

Dieren gaan vlug op pad, verstijven bij steeds voorbijkomend gevaar. Ze bibberen zodra het gevaar weg… Meer lezen

Samen met de ankers die je vasthoudt

Met de stroming mee, samen met de ankers die je vasthoudt zodat je niet te snel meegevoerd wordt.

Ankers. Zelf heb ik ervaren dat deze zo belangrijk zijn op reis. Het zet je even stil, even, hoe kort ook, met beide benen op de grond.

De eerste maanden heb ik, zoals… Meer lezen

WIJ zijn niet alleen ❤️

Ik voel me fijn, dankbaar. Dankbaar en fijn dat ik hier en daar vragen krijg wat mij in dit proces geholpen heeft. Tips, adviezen. Van bekenden en onbekenden. Ik ben niet blij dat dit nodig is, maar wel heel dankbaar dat ik jullie kan steunen. Mijn wens begint zijn vorm te krijgen en is klaar om… Meer lezen

De laatste week, 40 weken zwangerschap zat ik bij mijn ouders. Niet in contact, alleen maar wiebelen, lopen. Intussen huilend, mijn noodkreet uitend, delend. “help me! Ik ben te moe, ik kan niet meer. Ik wil stoppen maar het lukt niet. Help me toch.” Mijn ouders, zussen, broers,… Meer lezen

Een tragische reis, een reis die ik niet had willen maken… een reis die nodig was. Nodig om te resetten en eens terug te kijken naar mijn leven, invulling en patronen. Gemaakte patronen, patronen die onveranderlijk leken.

Beweegdrang neemt toe, lichamelijke hyperfocus… Meer lezen

Jullie zijn mee geweest op reis. Op reis in mijn hoofd, in mijn bootje, verzopen en gered. De MBU waar ik niet wilde zijn, nooit meer wil zijn! Is het t paradijs? Nee, zeker niet. Maar voor mij was het t beste plekje ever, gered van… Meer lezen

Volg jij mijn reis? Zó dankbaar, zó NODIG!

Ik ben hier niet om ‘zielig’ te zijn -dat ben ik namelijk niet, nooit geweest! – of om zieltjes te winnen.

Mijn doel , mijn grote wens, is om veel meer woorden te geven aan deze -Peri-/postpartumdepressie- ziekte. Mijn ervaring te delen om… Meer lezen

Al een tijdje neem ik jullie mee op mijn reis in de wereld van een Peri-/ postpartumdepressie. Een inkijkje in mijn hoofd. Na vele lieve, warme reacties en persoonlijke berichtjes van herkenning vind ik het ook belangrijk om de MBU wat meer in het daglicht te zetten. Het is immers zo’n belangrijke plek voor vrouwen/… Meer lezen

Je weet pas wat je hebt als het er niet (meer) is. Zo voelt het echt. Een gemis, leegte. Mijn kinderen, mijn man, mezelf. Ja, ook mezelf. Wat een naar gevoel om te ervaren dat je jezelf totaal verliest. Dat je je kinderen verliest. Nooit. Nooit meer! Mijn leven, mijn wereld. Mijn gezin,… Meer lezen

Een sterk team. Wij, altijd. Vanaf nu.

Ons bootje heeft mij en mijn gezin mee verder op reis genomen. Soms met hoge wilde golven, maar meestal varen we in licht, in rust en stilte. Golfjes komen we tegen, we houden elkaar dan stevig vast. Zelfvertrouwen is kwijt, vertrouwen in mijn hoofd. Angst… Meer lezen

Vandaag is DE dag dat mijn bootje zich losmaakt van de stijgen en vertrekt. Ik kijk uit mijn slaapkamerraam. Het ziekenhuis, de omheinde tuin, slaapkamers van andere zieke mensen. De plek waar ik nooit wilde zijn, waar ik me alleen voelde, langzaam verdronk..Veel tranen van… Meer lezen

Met natte voeten loop ik terug naar mijn veilige plek, mijn veilige haven.

De lieve krachtige moeders om mij heen, we maken allemaal onze eigen reis. Verdrietig, ziek, maar tegelijkertijd ook krachtig. Mijn gezin, mijn warme familie, ver weg, maar ook weer zo dichtbij. Enkele moeders… Meer lezen

Ik begin me steeds meer te realiseren dat ik geluk heb gehad…

Terwijl ik vanaf het eiland kijk naar de woeste zee, sterke stroming, begin ik me steeds meer te realiseren dat ik geluk heb gehad. Geluk, dat het paradijs mij als drenkeling aan land heeft getrokken. De wachtlijsten voor de MBU zijn enorm en ik kon direct terecht. Wat een… Meer lezen

Het ‘paradijs’.

Daar zit ik, als drenkeling aangespoeld op de plek die iedereen vreest, waar iedereen bang voor is; opname. Opname op de Moeder Baby Unit. De storm was te sterk, ik ging kopje onder,

Ik zit op mijn kamer in n hoekje op… Meer lezen

Ik voel de stroming mij voortduwen, onder water. Ik voel.Een boei! Kiezen tussen 2 kwade; blijven vechten tegen de stroming of me mee laten nemen door de stroming, de boei omarmen en maar zien waar het me brengt. De boei komt uit een donkere plek; de mist laat me er… Meer lezen

Wanneer de stroming mij meeneemt.

Eind maart 2022 lijkt mijn leven ineens flink in beweging te gaan. Ons leven. Ik ga vooruit, achteruit, zijwaarts. Ik verdwaal. Ik ben duizelig. Ik zit in een bootje en dwaal alle kanten op. Ik voel de stroming… Meer lezen

Als de storm op zee te zwaar wordt

Mijn reis vervolgt zich. De stroming neemt me mee. Steeds verder.

Ondertussen ben ik aan het eind van mijn zwangerschap.Ik roei. Ik bedenk me geen seconden aan ons meisje gedacht te hebben. Ons meisje, ons cadeau. Even gaan mijn handen naar mijn buik, ik laat de peddels los. Er… Meer lezen